ترجمهء خطبهء سى و دوم أمير المؤمنين عليه السلام در اين خطبه شيوع جور و جفا در زمان خود را توصيف ميكندو مردم را بر پنج گروه تقسيم مىنمايد و سپس مردم را به اعراض از دنياپرستى توصيه مىكند . اى مردم ، ما در روزگارى منحرف و زمانى پر از كفران قرار گرفته‌ايم روزگاريست كه نيكوكار در آن بدكار شمرده مىشودو ستمكار بر طغيان خود مىافزايددر اين روزگار از آنچه مىدانيم سودى نمىبريمو در بارهء آنچه كه نمىدانيم نمىپرسيمو از هيچ رويداد خطرناكى كه ضربهء مهلك فرود مىآورد ، بيمى نداريم تا بر سر ما فرود آيدمردم بر پنج گروه تقسيم ميشوند : گروهى از آنان امتناع از فساد در روى زمين نمىورزند ، مگر به جهت پستى و ناتوانى شخصيت و كندى شمشير و تهيدستى از مال دنياگروهى شمشير كشيده و شر خود را آشكار ساخته و سوار و پيادهء خود را بسيج نموده ، نفس خود را ( براى فساد در جامعه ) مقيد نموده و دين خود را نابود ساخته است براى بدست آوردن پشيزى از مال دنيا كه به غنيمت ببرد و سوارانى بدنبالش بيفتند و يا منبرى بدست بياورد كه روى آن نشيند و برترى بر ديگران بجويدو چه سوداگرى بدى است كه دنيا را قيمت خودبينىو آن را عوض از آنچه كه در نزد خدا براى تو آماده است ، تلقى كنى گروهى به بوسيلهء عمل آخرت دنيا را طلب مىكند و آخرت را بوسيلهء عمل دنيا نمىجويدشخصيتش را [ تصنعى ] پائين مىگيرد و گامها را كوچك برميداردو دامن جامه اش را كوتاه ميكندو خود را بامانت -